كوفه ، بيش‌ترين ارزش را به قيام حسينى بخشيده است . اين انقلاب مقدس با استناد به عامل طلب اصلاح و امر به معروف و نهى از منكر ، توانسته است كه خود را سزاوار جاودانگى گرداند و الگو باشد . همان گونه كه عامل امر به معروف و نهى از منكر بر ارزش و اهميت انقلاب حسينى افزوده است ، اين انقلاب مقدس نيز بر ارزش و اهميت اصل امر به معروف و نهى از منكر افزوده است ، ولى نه در مقام ثبوت بلكه در مقام اثبات . توضيح اين كه اصل امر به معروف و نهى از منكر در مقام ثبوت يعنى در واقع امر يا نفس امر يا در متن اسلام ، داراى ارزش و اهميت معينى است . اين ارزش را خداوند متعال در قانون اسلامى تعيين كرده است ؛ و خداى متعال و استواران در علم ، محمد و اهل بيت پاكش - صلوات الله عليهم اجمعين - به واقعيتش آن طور كه هست آگاهند . اين موضوع بر همهء اصول و مبانى اسلامى صدق مىكند و براى هر كدام از آن‌ها ، در متن اسلام و در مقام ثبوت يعنى در واقع يا در مقام ذات شىء ، اندازه‌اى معين ، جايگاهى مشخص و اهميتى خاص تعيين شده است . اين سواى مقام اثبات است . يعنى مقام شىء نسبت به ما ، زيرا ممكن است ما در اين مقام در انديشه ، تأمل و استنتاجمان خطا كنيم و در نتيجه به چيزى ارزشى پايين‌تر از ارزش واقعى ، يا بيش‌تر از استحقاق بدهيم . بنابراين مقام اثبات با مقام ثبوت تفاوت دارد ، زيرا در اين‌جا ميان آنچه نسبت به ما منظور است و ميان واقعيت خود شىء فرق است . تأمل در مقام اثبات نشان مىدهد كه علماى اسلام ، با وجود اقرار به اين كه امر به معروف و نهى از منكر از بالاترين و بزرگ‌ترين واجبات دينى است ، ولى ارزش و درجه اهميت اين اصل اسلامى و اولويتى كه به آن مىدهند ، موضوعى است كه ديدگاه فقيهان در جزئيات احكام مربوط به اين اصل ، به ويژه به لحاظ قضيه ضرر ( يقينى ، گمانى ، يا احتمالى عادى ) مترتب بر انجامش تفاوت مىكند . اهميت و اولويت اين اصل اسلام در اجتهادى كه معتقد است امر به معروف و نهى از منكر نبايد موجب ضرر جانى ، ناموسى و مالى آمر به معروف و ناهى از منكر و يا ديگر